Postęp technologiczny, którego jesteśmy świadkami i jakże zachłannymi konsumentami, dzieje się każdego dnia na naszych oczach. Lecz, ani postęp ani sukces, wbrew naszym oczekiwaniom, nie ma liniowego przyrostu. Przełomowe odkrycia to wyjątkowo rzadkie zdarzenia, niemniej jednak to właśnie one teleportują nas do świata całkowicie nowych możliwości. Nie byłoby ich, gdyby nie żmudna praca u podstaw wielu naszych poprzedników. Pracujemy i kształcimy siebie i studentów latami, pełni nadziei, że te działania przyniosą kiedyś dobry owoc. Nie zawsze jest nam dane zobaczyć realne wyniki naszych wysiłków, ale przecież kogoś i coś po sobie pozostawimy. Nikt przecież nie żyje dla siebie. Mówiąc o rankingach, ewaluacjach, wynikach, czy formułując oczekiwania wobec nauki polskiej stajemy się rozdrażnieni i niecierpliwi, a może lepiej wyjść ze świata krzywd i skupić się właściwym użyciu danego nam potencjału, a tam gdzie jest bezwzględnie potrzebny, na jego stworzeniu? Biegnąc, łatwo zapomina się o tym co już mamy. Rozwój nauki, technologii, kraju czy świata, to przecież równoległa i niezwykle długa sztafeta, w której każdy z nas bierze udział i naprawdę odegra swoją rolę, a do tego, wszyscy ścigamy się z wszystkimi. W dobie zagrożeń, warto być przezornym i mądrze korzystać z potencjału, na który latami kumuluje nasza cywilizacja i uniwersytecka wspólnota. Chemia to jedna z możliwych polis ubezpieczeniowych, na tu i teraz i jutro. Musimy koniecznie do niej przystąpić. W mojej opinii ona jest bezwzględnie nam wszystkim potrzebna, aby wspólnie móc budować jakościowo lepsze i bezpieczniejsze życie.